สามทุ่ม ห้านาที  ฉันกลับมาถึงห้อง

โทรศัพท์ฉันดังขึ้น   เค้าโทรมา  คนนั้นคนที่ให้คนมาเอาของ

ฉันรับ

อยากเจอ  ขอเจอหน่อยได้มั๊ย 

เอาไว้วันพรุ่งนี้แล้วกันนะ  พรุ่งนี้ค่อยเจอกัน วันนี้มืดแล้ว  

ตอนนี้อยู่ข้างล่าง    ออกมาที่ระเบียงหน่อย   อยากเจอจริง ๆให้มองจากตรงนี้ก็ได้

ฉันเดินออกไปที่ระเบียง   มองไม่เห็นใคร

เห็นแล้ว  ขอบคุณนะแค่นี้ก็ดีแล้ว   เสียงเงียบไป   

 

ฉันยังยืนอยู่ที่ระเบียง  คิดอะไรหลายอย่าง  คิดถึงผู้ชายคนนี้  และผู้ชายอีกคนที่ไม่อยากรู้จักฉันแล้ว

สองคนนี้ดูแตกต่างกันเหมือนเป็นแม่เหล็กคนละขั้ว

 

คิดอะไรเพลิน ๆ  โทรศัพท์ ก็ดังขึ้นอีกครั้ง  เค้าคนเดิม 

ทำไมไม่เข้าไปข้างในล่ะ  ยืนอยู่ตรงนั้นลมเย็นเดี๋ยวไม่สบายนะ   

อือ  จะไปแล้วล่ะ

ขอเข้าไปหาได้มั๊ย   

อย่าเลย  บอกแล้วไง  ค่อยเจอกัน    ฉันวางสายรีบเดินเข้าห้อง  ทำไมรู้สึกไม่อยากเจอเค้าจริงๆนะ

ฉันรู้สึกไม่อยากเจอจริง ๆ   นี่ความรู้สึกฉันเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆหรือ 

 

ฉันคิดถึงหน้าแดง ๆตาแดง ๆของอีกคน  จึงหยิบโทรศัพท์กำลังจะโทร  หาเค้า  แต่ก็เปลี่ยนใจวาง

 
แล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้น 

ผมเอง   เสียงคนที่ฉันอยากจะโทรหา  น้ำเสียงไม่ดีเลย

ทานยาหรือยัง   ทานยาก่อนนอนนะคะ  พรุ่งนี้จะได้ดีขึ้น   ฉันพูดออกไปอย่างที่ใจคิด

ไม่มียาทานครับ  คุณมียาหรือป่าว 

มีค่ะ 

ผมขึ้นไปเอานะ     ฉันเงียบ

ไปตอนนี้เลยนะ     เสียงเค้าแสดงออกถึงความดีใจ

 

ฉันเปิดประตูห้องรอเค้า

 เค้าเดินขึ้นมา 

ห้องกว้างจัง   เหนื่อยเลย  อยู่สูงมาก  ห้องนี้สูงสุดเลยใช่มั๊ย    เดินเหนื่อยเลย     เค้าพูด

แล้วล้มตัวลงนอนที่โชว์ฟา

ขอพักแป๊ปนึงนะ  เค้านอนนิ่งอยู่ตรงนั้น 

ฉันกำลังเดินไปหยิบยา  เสียงเคาะประตูดังขึ้น   ฉันชะงัก   ใครนะ

 

เค้าลุกขึ้นทันที

 มีคนมาใครหรอ   เค้ามองหน้าฉันนิ่ง  สายตาตำหนิ

ฉันเดินไปที่ประตู  เค้า คน  คนนั้นยืนหน้าประตู

ฉันหันกลับมามองหน้าคนที่จ้องหน้าฉันอยู่

ผมต้องหลบก่อนมั๊ย   เค้าถาม  เสร็จแล้วก็เดินออกไปที่ระเบียง  ฉันมองตาม  เค้าเดินเหมือนคนหมดแรง

ฉันเปิดประตูออกไป  แล้วบอกเค้าว่า 

ลงไปคุยกันข้างล่าง   ฉันเดินนำหน้าเค้าลงไป

เราลงมาคุยกันข้างล้าง   ดูท่าเค้าจะไม่ยอมกลับง่าย ๆ  เค้าถือหนังสือมาหนึ่งเล่ม  ชื่อ เรื่อง

 “   ผู้ชายหมา ๆ กับผู้หญิงบูชารัก  ”   เค้าบอกฉันว่าเค้าอ่านแล้ว  อยากให้ฉันได้อ่าน  หนังสือ

เล่มนี้ทำให้เค้าคิดอะไรได้อีกเยอะเลย   ฉันก็เหมือนกัน  หนังสือเล่มนี้  ทำให้ฉันคิดถึงผู้หญิง

คนหนึ่ง  ที่ให้หนังสือ เรื่อง “   ผู้ชายเลวกว่าหมา  และไม่ได้มาจากดาวอังคาร  ”   กับฉัน  ในวัน

ที่เราได้พบกันที่สวนสันติภาพ 

 

ฉันบอกให้เค้ากลับไป  พรุ่งนี้เราค่อยเจอกัน วันนี้ฉันอยู่กับพี่สาวฉัน  ไม่สะดวก     ฉันรู้ว่าเค้าเกรง

พี่สาวฉัน ฉันถึงเอาเธอมาอ้าง

 

ฉันเดินกลับขึ้นห้องโดยปล่อยเค้านั่งอยู่ตรงนั้น 

Comment

Comment:

Tweet